POSTSTUKKEN EN MAXIMAFILIE

MAXIMAFILIE Van de vereniging Maximafilie ontving ik de volgende definitie: Breng een ansichtkaart en een postzegel bij elkaar, voorzie dit geheel van een toepasselijk poststempel en je hebt een zogenaamde maximumkaart. Voorwaarde is wel dat de postzegel en de kaart een beeldovereenkomst vertonen en dat de zegel aan de beeldzijde van de kaart is geplakt. Zo ontstaat er een maximale overeenkomst tussen kaart, zegel en stempel.

Maximafilie, een volwaardige tak binnen de filatelie. Boeiend en leerzaam.
Supplement 19 zal zich ook met maximafilie bezighouden. Hieronder, op de ansichtkaarten, ziet u enkele voorbeelden.

Eerst, hiernaast, de ingekomen stukken op de eerste dag van uitgifte (17 juni 2013) van de molenzegels. Vooral dank aan de heren Mulder, Hermans en Van Nies. Het datum stempel fungeert hier als eerste dag stempel: in die zin zijn deze poststukken "echter" dan de "officiële" eerste dag enveloppen, waarvoor dank.

Onder: De familie Hermans laat het principe van de maximumkaart zien, met behulp van de molenzegels. Wat klopt, is dat de zegels aan de voorkant van de kaart zijn geplakt en vervolgens afgestempeld zijn. Verder zijn ze vooral goed bedoeld.

Drie zegels op een enkele kaart is niet de bedoeling, wij beperken ons tot de andere drie kaarten en zien dat de op de kaart afgebeelde molen overeenkomsten vertoont met de molen op de zegel, maar daarmee is alles gezegd. Zo werd de zegel van de binnenkruier op de kaart van een buitenkruier geplakt.

Weliswaar is de datum van uitgife duidelijk leesbaar, en heeft men zich de moeite getroost de zegels op het postkantoor te laten afstempelen, maar helaas: steeds op het zelfde, niet relevante postkantoor. Alleen de kaart met de molen uit Nederweert deugt.

Met het 19e supplement zal de filatelist hopelijk uitgedaagd worden wel juiste maximumkaarten samen te stellen, uiteraard met een forse beloning in het vooruitzicht.

INGEKOMEN STUKKEN – VERVOLG

Een bijzondere filatelist is Kees Streefkerk. Hij heeft een pakhuis aan stempels, die hij allemaal inzet. Het zijn de oude, inmiddels in onbruik geraakte rubberen kantoorstempels, waarmee vroeger de binnengekomen post voorzien werd van een indicatie betreffende de afhandelingsprocedure. Streefkerk hergebruikt ze om van zijn poststukken ware kunststukjes te maken, vaak gecompleteerd met zegels of andere waardeaanduidingen. Door het heen-en-weer sturen ontstaat als neveneffect een parodie op het ambtenarenapparaat.

Hiernaast een gedeelte van een gekopieerde bestelbon.

Deze enveloppe, van filatelist Daan van Rooijen, spreekt voor zich. Hier is het plakken van de oude guldenzegels tot kunst verheven. Niet alleen compositorisch fraai, ook hilarisch, vooral in combinatie met de rekenhulp, die op de achterzijde van de enveloppe tot op tweetiende van een cent werd uitgewerkt. (zie linksonder)

BOVEN: De Dodo-pers van Bert Jans bestaat sinds 2012. De oplage van de diverse uitgaven is steeds vijftig stuks. Abonnee worden of geld storten is verboden. Meestal betreffen de uitgaven boekjes, in het bovenstaande geval was het een doosje. Op elke zending treft de geadresseerde een steeds wisselende Dodo-zegel aan, met frankeerwaarde 1. Er is zelfs een Dodopostzegelverzamelsysteem in het leven geroepen om de filatelistische zegelstroom in goede banen te leiden.

Dodo-pers, Boschdijk 441, 5621 JD Eindhoven

Een ander voorbeeld van mailart is de kijk die Angelo van Nies er op heeft. Van Nies is ongetwijfeld een van de meest serieuze verzamelaars, en zelfs in staat items aan zijn verzameling toe te voegen die andere filatelisten over het hoofd zien (zie ook boven, bij de molenzegels). De enveloppe hiernaast is een van de drie die hij precies op de dag van uitgifte van de Rundveerasssenzegels heeft weten te laten stempelen door PostNL.

Feitelijk is dit een van de drie werkelijk echte eerste dag enveloppen. Tegenwoordig worden deze fabrieksmatig aangemaakt: de filatelist hoeft er niet meer voor naar het postkantoor en het stempel wordt over de zegel gedrukt, niet gestempeld.

Vroeger was de ontwerper van de zegels ook de ontwerper van de eerste dag enveloppe. Ook dit principe werd verlaten. Digi D uit Enschede verzorgt tegenwoordig de enveloppen. De rundveerassen enveloppe en de Molenzegelenveloppe werden echter door Veerkamp getekend, een uitzondering en geste van het ontwerpbureau. Dank daarvoor!

Hiernaast een kenmerkend doosje van Alfons Holslag, die zich bezig houdt met het samenstellen van dergelijke doosjes, vol bestaande ansichtkaarten, thematisch gerangschikt. De getoonde kant is eigenlijk de achterzijde, maar is, vanwege het schitterende stempel over de drie lakenvelders heen, in dit geval omgedraaid.

MAXIMUMKAARTEN – VERVOLG

Een Maximumkaart is, zoals boven uitgelegd, een ansichtkaart, met op de voorzijde een zegel en een stempel. Supplement 19 zal zich met maximumfilatelie bezighouden. Hieronder nog enkele voorbeelden, met de serie rundveerassenzegels, en een verdwaalde Hilversumkaart. Bij deze kaarten is het stempel afkomstig van een postkantoor uit de streek waar de desbetreffende koe aangetroffen wordt.

(Met dank aan Angelo van Nies).

Onder: Een binnengekomen enveloppe met inhoud, afkomstig uit Roderwolde, van de voormalige molenaar: Margreet Versteeg, die met afstand de meest enthousiaste molenaar was, waar het de zegels betreft, en kosten nog moeite spaarde om ons te voorzien van het juiste beeldmateriaal betreffende Woldzigt, de karakteristieke stellingmolen die in hoge mate het aanzicht van het dorp Roderwolde bepaalt. Waarom juist deze fantastische molenaar niet meer op de bewuste molen draait, blijft een raadsel. Aandacht voor het dubbele molenstempel, waarvan er een omgekeerd werd. Mooi neveneffect: het lijkt of het Zwolle-stempel de ronddraaiende beweging van de molen (Buiten Verwachting uit Zeeland) van een golvende luchtstroom voorziet, alsof de molen een grote ventilator is.

Onder: Een dergelijke enveloppe ontvingen we niet eerder. Een postaal eerbetoon, ter gelegenheid van, ja waarvan eigenlijk?, gezonden door Dhr. van Amerongen, die in de huid van postzegelontwerper kroop. Ja, en dan zijn de gevolgen niet te overzien: als het zo eenvoudig is postzegels te ontwerpen, waarom wordt er door professionele ontwerpers dan zo geklungeld? Maar wacht eens even: zijn dit wel goede zegels, of is hier geprobeerd om Veerkamp met alle middelen te vervormen, uit te kleden, in zijn hemd te zetten, kortom: is deze enveloppe niet voornamelijk bedoeld als belediging? Gezien het prachtige logo van de heer van Amerongen (die Henk heet, zie rechtsonder), is ook dat mislukt: een bijzonder aardige attentie blijft over.

HIERNAAST: Twee vormen Maximafilie: de willekeurige variant, gebruik makend van bestaande ansichtkaarten, en de copycat variant, met maximale kleur/vorm overeenkomst. Wat opvalt is niet zozeer de nieuwe vormgeving van de huidige Postnl stempels, als wel de afmeting ervan. De stempels lijken allemaal, op een enkele dag, bij relevante buurtpostkantoren geplaatst te zijn. (Met dank aan Angelo van Nies)

HIERNAAST: Binnengekomen envelop met twee bleke schrijvers, één levend, en één afgestempeld, voor altijd de klep dicht; met de relevante tekst: "Schrijven zegt meer." Toeval bestaat niet.